یک نقطه، مشخص کننده مکانی است در فضا از لحاظ تصور ذهنی، دارای هیچ درازا، پهنا و یا عمقی نیست و در نتیجه ایستا و بدون جهت می‌باشد. یک نقطه به عنوان آفریننده‌ نخستین فرم می‌تواند دو انتهای یک خط، محل تقاطع دو خط و یا گوشه‌ای که در آن خطوط یک سطح یا حجم، به هم می‌رسند را مشخص کند. یک نقطه، هنگام قرارگیری در مرکز یک میدان یا فضا، ثابت و پا بر جا بوده و قادر به سازمان‌دهی عناصرخود می‌باشد. هنگامی که از مرکز به کنار متمایل می‌شود هم، کیفیت خودگرایی‌اش را حفظ کرده و در عین حال پویاتر می‌شود و بین آن و میدانش، کششی بصری ایجاد می‌شود. یک نقطه معمولا به شکل یک خال که نسبت به حوزه اطرافش کوچک است، نشان داده می‌شود.  شکل‌های دیگری را نیز می‌توان در صورتی که به اندازه‌ی کافی کوچک، متراکم و بدون جهت باشند، فرم نقطه‌ای به حساب آورد. فرم‌های معرفی کننده نقطه مانند دایره و کره، در همان کیفیت خودگرایی نقطه شریک هستند. یک پرنده در آسمان تصویری عکاسی شده، یک ستاره یا خورشید در صفحه بوم یک نقاش. یک لوستر در فضای داخلی یک خانه  و... همه اینها تجسمی از فرم نقطه در فضا می باشند.

برگرفته از کتاب:طراحی داخلی،از معماری تا دکوراسیون داخلی نوشته مهندس مهدی فخیمی